Το μινωικό ανάκτορο είναι ο κύριος επισκέψιμος χώρος της Κνωσού, σημαντικής πόλης κατά την αρχαιότητα, με συνεχή ζωή από τα νεολιθικά χρόνια έως τον 5ο αι. μ.Χ. Είναι χτισμένο στο λόφο της Κεφάλας, με εύκολη πρόσβαση στη θάλασσα αλλά και στο εσωτερικό της Κρήτης. Κατά την παράδοση, υπήρξε η έδρα του σοφού βασιλιά Μίνωα. Συναρπαστικοί μύθοι, του Λαβύρινθου με το Μινώταυρο και του Δαίδαλου με τον Ικαρο, συνδέονται με το ανάκτορο της Κνωσού.

Οι πρώτες ανασκαφές έγιναν το 1878 από τον Ηρακλειώτη Μίνωα Καλοκαιρινό. Ακολούθησαν οι ανασκαφές που διεξήγαγε ο Άγγλος Sir Arthur Evans (1900-1913 και 1922-1930) και που αποκάλυψαν ολόκληρο το ανάκτορο.

Τα παλαιότερα ίχνη κατοίκησης στο χώρο του ανακτόρου ανάγονται στη νεολιθική εποχή (7000-3000 π.Χ.). Η κατοίκηση συνεχίζεται στην προανακτορική περίοδο (3000-1900 π.Χ.), στο τέλος της οποίας ο χώρος ισοπεδώνεται για την ανέγερση ενός μεγάλου ανακτόρου. Το πρώτο αυτό ανάκτορο καταστρέφεται, πιθανότατα από σεισμό, το 1700 π.Χ. περίπου. Δεύτερο, μεγαλοπρεπέστερο ανάκτορο ανεγείρεται πάνω στα ερείπια του παλαιού. Μετά από μερική καταστροφή γύρω στο 1450 π.Χ., Μυκηναίοι εγκαθίστανται στην Κνωσό. Το ανάκτορο καταστρέφεται οριστικά περί το 1350 π.Χ. από μεγάλη πυρκαγιά. Ο χώρος που καλύπτει ξανακατοικείται από την ύστερη μυκηναϊκή περίοδο μέχρι τα ρωμαϊκά χρόνια.

Στο ανάκτορο της Κνωσού έχουν γίνει ευρείας έκτασης αναστηλώσεις από τον ανασκαφέα Sir Arthur Evans. Ηταν πολυόροφο και κάλυπτε έκταση 20.000 τ.μ. Εντύπωση προκαλούν η ποικιλία των δομικών υλικών, τα χρωματιστά κονιάματα, οι ορθομαρμαρώσεις και οι τοιχογραφίες που κοσμούν δωμάτια και διαδρόμους. Τις υψηλές τεχνικές γνώσεις των Μινωϊτών επιβεβαιώνουν πρωτότυπες αρχιτεκτονικές και κατασκευαστικές επινοήσεις, όπως οι φωταγωγοί και τα πολύθυρα, η χρήση δοκαριών για ενίσχυση της τοιχοποιίας, καθώς και το σύνθετο αποχετευτικό και υδρευτικό δίκτυο.

Το ανάκτορο αναπτύσσεται γύρω από τη μεγάλη Κεντρική Αυλή, χώρο δημόσιων συγκεντρώσεων. Δεύτερη αυλή, η Δυτική, αποτελούσε την επίσημη πρόσβαση στο ανάκτορο αλλά και χώρο τελετουργιών.

Στη δυτική πτέρυγα εντάσσονται οι επίσημοι χώροι διοικητικών και θρησκευτικών δραστηριοτήτων: το Τριμερές Ιερό, τα Ιερά Θησαυροφυλάκια και οι Υπόστυλες Κρύπτες. Ξεχωρίζει η Αίθουσα του Θρόνου, με τη δεξαμενή καθαρμών και τον αλαβάστρινο θρόνο που πλαισιώνεται από θρανία. Στη νότια πτέρυγα σημαντικότεροι χώροι είναι το Νότιο Πρόπυλο, ο Διάδρομος της Πομπής και η Νότια Είσοδος με την τοιχογραφία του πρίγκηπα με τα Κρίνα. Στην ανατολική πτέρυγα εντάσσονται χώροι κατοίκησης και μεγάλες αίθουσες υποδοχής, με κυριότερες την Αίθουσα των Διπλών Πελέκεων και το Μέγαρο της Βασίλισσας. Σε αυτές οδηγεί το επιβλητικό μεγάλο Κλιμακοστάσιο.

Από τη Βόρεια Είσοδο γινόταν η επικοινωνία με το λιμάνι της Κνωσού. Η Βόρεια Είσοδος πλαισιώνεται από υπερυψωμένες στοές, από τις οποίες η δυτική κοσμείται με την τοιχογραφία του Κυνηγιού Ταύρου.

Μεγάλος λιθόστρωτος πομπικός δρόμος, ο Βασιλικός Δρόμος, οδηγούσε από το Μικρό Ανάκτορο και την πόλη στη βορειοδυτική γωνία του ανακτόρου, όπου διαμορφώνεται υπαίθριος θεατρικός χώρος.

Γύρω από το ανάκτορο εκτεινόταν ο μινωικός οικισμός και, στους λόφους, τα νεκροταφεία. Σημαντικά οικοδομήματα της ίδιας περιόδου είναι: η Νότια Οικία, η Οικία του ιερού Βήματος, το Μικρό Ανάκτορο, ο Ξενώνας, η Βασιλική Επαυλη και ο Τάφος-Ιερό. Από τη ρωμαϊκή Κνωσό σημαντικό οικοδόμημα είναι η Βίλλα του Διονύσου με ψηφιδωτά δάπεδα (2ος αι. μ.Χ.).

Τα πολυάριθμα, εξαιρετικής τέχνης, ευρήματα από το ανάκτορο, αγγεία, σκεύη, ειδώλια, το αρχείο πινακίδων της Γραμμικής Β γραφής, καθώς και τα πρωτότυπα των τοιχογραφιών, φυλάσσονται στο Μουσείο Ηρακλείου.

ENG

Knossos

The centre of Minoan civilisation and capital of Minoan Crete lay 5km south of Heraklion.

Knossos flourished for approximately two thousand years. It had large palace buildings, extensive workshop installations and luxurious rock-cut cave and tholos tombs. As a major centre of trade and the economy, Knossos maintained ties with the majority of cities in the Eastern Mediterranean.

Wealth accumulation and the advancement of an urban lifestyle were the hallmarks of this zenith, which began circa 2000 BC and was typified by magnificent monumental buildings and a complex social structure.

The Minoan palace is the main site of interest at Knossos, an important city in antiquity, which was inhabited continuously from the Neolithic period until the 5th c. AD. The palace was built on the Kephala hill and had easy access to the sea and the Cretan interior. According to tradition, it was the seat of the wise king Minos. The Palace of Knossos is connected with thrilling legends, such as the myth of the Labyrinth, with the Minotaur, and the story of Daidalos and Ikaros.

The first excavation of the site was conducted in 1878 by Minos Kalokerinos of Herakleion. This was followed by the long-term excavations 1900-1913 and 1922-1930) of the Englishman Sir Arthur Evans, who uncovered virtually the entire palace.

The earliest traces of inhabitation in the area of the palace go back to the Neolithic period (7000-3000) BC). The site continued to be occupied in the Pre-palatial period (3000-1900 BC), at the end of which the area was leveled for the erection of a large palace. This first palace was destroyed, probably by an earthquake, about 1700 BC. A second, larger palace was built on the ruins of the old one. This was partially destroyed about 1450BC, after which the Mycenaeans established themselves at Knossos.The palace was finally destroyed about 1350 BC by a major conflagration. The site it covered was occupied again from the Late Mycenaean period until Roman times. Extensive reconstruction of the Palace of Knossos was carried out by the excavator, Sir Arthur Evans.

It was a multi-storey building covering an area of 20.000 square meters. Impressive features of it are the variety of building materials used, and the painted plaster, marble revetment and wall-paintings adorning the rooms and passages. The advanced level of technology attained by the Minoans is also demonstrated by some original architectural and structural features, such as the light -wells and polythyra, the use of beams to reinforce the masonry, and the complex drainage and water-supply systems.

The palace is set around a large Central Court, an area used for public meetings. A second courtyard, the West Court, acted both as the official approach to the palace and a ceremonial area.

The west wing was occupied by the official rooms for administrative and religious activities, including the Tripartite Shrine, the Sacred Repositories and the Pillar Crypts. The Throne Room is out standing amongst them, with its lustral basin and the gypsum throne flanked by benches. The most important areas in the south wing are the South Propylon, the Corridor of the Procession and the South Entrance, with the fresco of the Prince of the Lilies. The east wing contained the residential quarters and large reception rooms, the most important being the Hall of the Double Axes and the Queen”s Hall. These rooms are approached by the imposing Grand Staircase.

From the North Entrance, a road led to the harbour of Knossos. The North Entrance is flanked by elevated stoas, the one at the west being decorated with the Bull Hunt fresco.

A large, stone-paved processional way, the Royal Road, led from the Small Palace and the city to the Norh-west conrner of the palace, where there was an open-air theatral area.

Around the palace extended the Minoan settlement, with the cemeteries on the hills. Important buildings from this same period include: the South House, the House of ther Chancel Screen, the Small Palace, the Caravanserai, the Royal Villa and the Temple-Tomb. The Villa Dionysos with its floor mosaics (2nd c/. AD) is an important building of the Roman period.
The numerous finds from the palace, all of exceptionally high quality art, pottery, vessels, figurines, the archive of Linear B tablets, and the original wall-paintings, are all housed in Herakleion Museum.